Uyandım, bir tuhaflık var. Hiç tanımadığım bir dünyada yapayalnızım ve zihnim bomboş, şaşkınım. Bir süre dizlerimin üzerine oturup etrafı seyrettim. Aniden unuttum geçmişe dair her şeyi. Anlamı yokmuş gibi bazı şeylerin. Hiçbir şey tanıdık gelmiyor, ne kendim ne de çevremdekiler…
Aklım hayalim durdu sanki, karamsarlık bağladı içimi. Öylece karşımdaki denizin gel-gitlerine sessizce sakince dalıp gidiyorum. Dizlerimin uyuştuğunun farkındayım, canımın yandığının da farkındayım, ama ona dair acı hissetmem, getirdiği soğuk rüzgarın etkisiyle nasıl mümkün olabilirdi ki? Gel-gitlerinden gelen esintileriyle sarhoş ediyor bedenimi. Daha sonra farkettim ki bu dünyayla aramızdaki bağ hiç oluşmamış gibi. Sanki ben, ben değil, kendi içinde kaybolmuş ruhsuz gibi, ölü gibi, her şey anlamsız…
Ve sonra dedim ki: ”Ben burada böyle kalamam, gittikçe yabanileşemem.”
