Kalbimin ukde ünlüsünde sensizlik kadar meşhur oluyorsun;
Bir odayı daha volta atarak eskitiyorum adımlarımda. Seni yürüyorum, seni koşuyorum, seni dinliyorum, seni biliyorum; sensizliği görüyorum, seni gömüyorum sanırken toprağın altına vahim bir boşluk sığdırıyorum. Dönüyorum adımlarımla, döküyorum hayallerimi saçlarımdan; dip boyası gelen gençliğime. Sen nasılsın diye soruyorum kendime; acısı taşmayan ırmaklardan kanalizasyonlu Ayrılıklar içiriyorsun.
Boğuluyorum gözlerinsiz, ellerinsiz, takvimin seni yirmi dokuz şubat gösterdiği ve dört yılda bir sana sığındığım yapraklarının hezimeti su olup bana akan bir nehrin durmasını bekleyemeyen boğulanları çok olan bekleyişiyim. Mavi sürdüm gözlerime, siyah sürdüm, perçemledim kalbimin uzun vadeli bekleyiş rapunzeli saçlarını; çıkıp da gelmedin, olsun dedim… Olsun, zaman çabuk geçiyor nasılsa, unutmak zorundaysanız geçmesini dilemek zorundasınız zaten zamanın. Bas gitarlarda akordu incinen akustik direnişlerinde seni unutacağım. Tutulan boynum galip gelecek aşk tutulmasına; adımlarımda seni yürümeyecek, seninle kendimi düşlerken kalbimin ritimlerinde salsa rüzgarları estirmeyeceğim hatalarıma; çek arabanı, vosvos ilk aşklarının mini cooper nefretine çarptın. Ben şahidim, bittin, tamam…
Dilara AKSOY
