Kayıt Ol
Ağu 17, 2014
1016 Views
2 0

Var olmanın dayanılmaz ağırlığı.

Written by

Söylenmesi gereken çok şey vardı söyleyemedim.Kendi yolumda ilerlemeye çalıştım ilerleyemedim.Bir gün içimin Dünyayı kaldıracak gücü olmadığını fark ettim.Yoruldum.İnsanlar beni bırakıp gitsin istedim öylede oldu.Herkes tek tek gitti.Sonra ben uzandığım o tek kişilik yatağa bile içimdekilerin sığmadığını fark ettim.İçimin soğuduğunu,artık uyuyamadığımı,kin tutamadığımı fark ettim.Bana yapılan kötülükleri hiç unutmadım ama kin de tutmadım,kalbime kötülük girsin istemedim,kötü laf söylemedim, hissetmediklerimi hissediyormuş gibi söylemedim hiçbir zaman.Şimdi nasıl mıyım ? İyiyim iyi olmaya çabalıyorum,kitap okuyorum çünkü bir şeyler düşünmemi engelleyen tek şey kitap okumak.Sabaha kadar  uyanık kalıyorum bazen dalıyorum uykuya sonra tekrar uyanıyorum ve niye üzgün olduğumu tekrar hatırlıyorum bu acı hiç geçmeyecek mi ? 

Avatar

Latest posts by candan kaplan ☁️ (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.