Kayıt Ol
Oca 19, 2015
2418 Views
0 0

Yalnızlık temalı yazı

Written by

Dudaklarım kupkuru,omuzlarım çökük. sırtımda ki dev gibi kamburun bütün ağırlığı ruhumda basınç oluşturuyor. karanlığın içindeki ruhum bu bedenden kurtulmak için can atıyor. kafam bir hayli yorgun. umutlarım kumdan kaleler gibi. ne kadar büyük olursa olsun en küçük su darbesiyle beraber yıkılmaya başlıyor. umutlarım yıkılmaya yüz tutmuş son darbeyi bekliyor. artık yalnızlıktan kurtulmaya çalışmıyorum bile. yalnızlık benim karanlığım ve karanlığımla yaşamayı öğrendim. neden böyle oldu diye sormak istiyorum kendime.

şimdi gözlerinizi kapatıp bir adam düşünün acılarından beslenen. ne kadar acı çekerse o kadar yazan bir adam. ben öyle bir adamım işte acı çekmezsem yazamam.acı çektiğim kadar yazabiliyorum.bu yüzden sevdiğim her kadın benden nefret ediyordu ya da sevdikten sonra kendimden nefret ettirdim nefret acıyı doğurur. insanlar buna genelde “psikolojik rahatsızlık” bense “hayatta sahip olduğumu düşündüğüm tek şey olan yazma yeteneğini kaybetmek istemiyorum” olarak tercüme ediyordum. insanlar beni anlamadı zaten anlasalardı bu yeterince acı verici olmazdı. neyse mutluluk bu dünyada hak edene kalsın…

yazıyı fazla uzun tutmak istemiyorum. altları mor gözlerimden 2 gündür uyuyamamamdan olsa gerek uyku süzülüyor. hepinize iyi günlerB2LK93rCUAAzTjC

Avatar

Latest posts by Hakan (see all)

Article Categories:
Deneme

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.