Gözyaşlarımı yağmurun koynuna bırakmak istiyorum bu gece; kendimi çözemediğim, kalbimdeki hataların, aklımdaki zehirlerin çekişen belalı hallerini de alarak gitsinler istiyorum. Kendimi severdim ben bir zamanlar; her şeyi severdim, çok severdim. Sevmek istemiyorum. Sevmek, bir kalbi akıldan önce başrole alıp kendini acıtmaktan başka bir işe yaramıyor ki. Kalbim yok sanıyordum uzun zamandır; yoktu, emindim hatta artık buna. Acı yoktu, yanmak yoktu, yine yenildim kendi içimde kendime… bu kez fena yenildim işte…
Gözyaşlarımı güneşin koynuna atmak istiyorum, kurur belki gözlerimden önce. Artık kalbimi istemiyorum. İşportadan almıştım zaten, anormaldi, kırık döküktü; bu yüzden kimse onu sevmezdi, bu yüzden israftı. Gözyaşlarımı kalbime dokundurmak istemiyorum ben… ben artık beni istemiyorum, bana yeni bir ben ver Tanrı’m.
Dilara AKSOY
