Kayıt Ol
Eyl 21, 2019
129 Views
1 0

Yaslı Kalp

Written by

Yaslı kalbimi iyileştiriyorum artık. Yılların yası ve yılların takvimin tekerrür edip beni acıttığı zamanlardan kurtarıyorum kendimi. Başka bir çaresi yok, anladım. Mutluluk orada otuz iki diş sırıtıyor bana bak! Kendime daha fazla bu kötülüğü yapamam. Seni hissetmediğim, yokluğunu yaşamadığım ve varlığına aç uyanmayacağım bir hayatı seçiyorum. Bu, kendim için yapacağım en iyi şey ve kendime adadığım en hakiki yaşam merdiveni; çıkacağım bir bir basamakları…

Yaptığım yanlıştı ama biliyor musun güzeldi… Acı olsa da güzeldi ve ben sanırım bunun güzel oluşuna tutundum. Güzelliği mutluluğumu ve acısını bastırdı. Çok zaman geçiyor, acılı günlerimin değişmez tesellileri ve içten içe sen dolu bekleyişleri sürüyor… Kaç bin yıl, kaç ömür, kaç ölüş daha? Bunu kendime yapmamayı seçiyorum. Yeteri kadar kaldın kalbimin en özel yanında ve fazlasıyla sevdim seni, kendimi sevmeyi unutacak kadar… Son ses açtım hep müzikleri, acıyan kalbimin sensiz bu kadar yavaş attığını duymamak için. Her gün unuttum yalanımın ve sen yasımın kahrolası gerçeklerini taşıyan olmaktan yoruldum. Üşüyorum. Kendimi sarmayı bilmeyip yokluğuna sarılmaktan vazgeçtiğimden olsa gerek. İşte şimdi çırılçıplak kaldım. Bir daha yokluğuna sarılmayacağım. Üşümek de güzel. Korkmuyorum.

Vazgeçiyorum, prangalarımı çözüyorum ve gözlerimden yağdığın her salise için son bir damla döküyorum ve bu damla Asil vedamın diğer gözüme de sıçrayıp iki adet damla olduğu göz yağmurlarında beni temiz ıslattığı yaşamak olsun… Daha fazla acı çekmeyeceğim.

Uyurum şimdi, sabah uyandığımda doğarım yeniden; tutunmam yokluğuna bir daha. Dedim ya, üşümek de güzel. Sonra sevilirim, doyarım bir başkasınca aşka; adın, kalbimin namuslu ilk seferi olur, bir daha yolundan aşkça geçmediğim…

Olur yani böyle şeyler. Dediğin gibi unutulur. Kendime daha fazla bunu yapmayacağım. Bin ömrüm yok ki bin yıkılışım olsun.

Bu sondu. Başka sonum daha kalmadı senden yana. Üşüyorum çok… Olsun, üşümek de güzel. Isıtan olur bir gün, aşkla… Sızı efendimi kalbimden söküp bir kolyenin kopmuş ipi gibi, okyanusun benden af dileyen yanına attığım zamanları unutturacak biri ısıtır bir gün, aşkla…

Şimdi üşümek de güzel. Yokluğunla ısınmayacağım. Güçlü kalbimle kalktım, sırtlandım gurur yeleğimi; titremiyorum bile artık. Isıtır beni kader, adın, namuslu seferimin ilk sevilişiydi. Olsun, kaderimi affetmeyi öğrenmek de güzel…

Bak! Bedenimden ruhuna bir Allahaısmarladık bıraktım. Öpücüklü kalemimden acılı bir feryat sesi koptu, kırıldı. Olsun, başka kalemler de var. Yine yazarım ama bir başkasını; aşkça… Üzülmüyorum, tükenmez kalemin tükenilir olduğunu bilecek kadar büyüttüm kalbimi acıyla, kalemden önce tükenmişken…

Dilara AKSOY

Dilara Aksoy

Latest posts by Dilara Aksoy (see all)

Article Categories:
Edebiyata Dair

Comments to Yaslı Kalp

Leave a Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.