Yazıyorum; telli duvaklı satırlarıma yapıştırıyorum beyaz hayallerimi. Vücudunun diriliğinde pak yüzünün fark ettirmeden aşina olduğu pembe yanaklarıma değmiyor gözyaşlarım artık. Geçmiş olsun bize! Geçirdi bizi aşk, bizden yana…
Küt diye attı ve bir anda durdu senin için kalp. Yazması güzelliğinden güzel kadınlara dokunduğun her an, yazmam olmadan seni bana yazdığım zamanları hatırla.
Merhabalar anlamsız gelir artık senden sonra. Tanışmak mümkün değilken kendimle bir daha. Tokalaşmak çok anlamsız gelir; ellerim kendine özgü yalnızlık çekerken çok defa.
Eğlence bitmiştir. Tablolardaki güzellikler sona ermiş, yirmi dokuz harf senden sonra intihar etmiştir. İtibarlı kağıtlar yakılırken yastığım gözyaşlarımdan vazgeçmiştir. Diyorsun iç sesim binbir defa; “ben onu çok sevmiştim…” sevme işte bir daha, sevmek; bir adamın kalbinde veda kilitlerimi açacaksa sen iç sesim; yorulurken kalbimin sesi, kendince şarkılar söyleme bir daha… ıslıklarda buluşalım; ölümcül veda ritimleriyle dans etsin ben diye bildiğim aşk kadarıyla yetindiğim yetim fasiküller acım…
Dilara AKSOY
