Bir “ah!” birikse içimizde
Dalsak uzaklara öylece
Hemen aklımıza gelir ilk kelime
“Zaman” deriz sessizce
Oysa ki neye derman olmuştur ki “zaman”
Yanlış düşüncelere kapıldık durmadan
Deneseydik bir kere “zaman” ı tersten okumayı
Neyin derman olduğunu anlardık o zaman!
Zaman değil “Namaz” dı bütün derman
Çünkü namazı emretti Rahman
Zamane gençleri uzak hâyâdan
Rabbim ıslah eylesin gençleri bu zifiri karanlıktan
Ne var ki sürekli kılsalar namazı
Kar, kış, kıyamet değil görecekler ilkbahar, yazı
Bir de Rahman’ı ettiği zaman razı
Yağacak işte o zaman rahmet yıldızı…
Rumeysa Karışmaz
