Bir cümle daha kattık yalnızlığımıza
dök artık saçlarını yaslandığın omuzdan
çok geç kalınmış sabahları var bu kentin bilmiyordum
Bordeaux kırmızısından uyanıyoruz, ceplerimizde buruşuk cümlelerle..
en zemheri yerindeyim ‘unutmaların’
kalçalarının kıvrıldığı yerde yatıyorum
manzarasız penceremin arkasından sana tutuyorum kendimi
azar azar birikiyorsun çelimsizliğimde
en zemheri yerindeyim unutmaların
içimde bir yerlerde eksilirsin diye korkuyorum..
Berzah
