Kalbimin Ritmi

Hayatım küçüklüğümden beri müzikle iç içeydi. Yazmayı sevdiğim kadar dinlemeyi ve söylemeyi de hep sevmiştim. Daha ilkokuldayken hayatımın en güzel deneyimlerinden olan Çocuk Korosuna alınmıştım. Benim için bir milattı, büyüyeceğimi anladığım zamandı. Her melodi ağzımdan çıktığında içimde oluşan mutluluk, dizimle ritim tuttuğum her nota, beni büyüten şeylerin başıydı. Büyüdükçe düşüncelerim değişti, görünüşüm değişti, sesim değişti. Çocuk değilken müzik bana daha içten gelmeye başlamıştı. Daha sonra aşık oldum. Müzik ve ritim tamamiyle değişti ruhumda. Her narin piyano melodisinde onun sesini duymaya başladım. Gün geçtikçe kötü bir hal almaya başladı. Dinlediğim müzik bana sanki acı veriyor gibiydi. Söylediğim şarkı, tuttuğum ritim, çocukken olduğundan çok çok farklıydı. Sormaya cesaret edemedim kimseye. Düşündüm sonra, müzik en başından beri benimleydi, onun ise yeri yoktu burada. Sonra unutmaya, bırakmaya karar verdim. Bu karardan sonra önüme hep şiirler çıktı. Çözdüğüm testlerde, baktığım gönderilerde, okuduğum kitaplarda. Ve inatmış gibi her şiir onu anlatıyordu bana. Gözlerini, ellerini, sesini. Sanki fırtınada ortada kalmış serçe gibi hissediyordum. Kanatlarımı açsam istediğim yöne uçamıyor, kapatsam sert rüzgarlar tarafından dövülüyordum. Mantığı neydi bunun? İçimdeki çocuk sesi nereye gitmişti? Beni fırtınanın ortasında yalnız bırakmıştı. Büyümek bu muydu? Büyümeyi kendi başına gezebilmek sanmıştım hep. Eğer böyle olacağını bilseydim büyütür müydüm içimdeki sesi…