Yanarım İbrahim değilim Bereket değilim toprağa Toprak üzerinde ki erlerdenim Bahçedeki güllerdenim, çiçeklerdenim Bazen dikenlerdenim Kurtulamam Yusuf değilim,kuyuda su değilim Göklerdeki serçelerdenim Yeryüzündeki sessizlerdenim Musa değilim firavun sarayında Gerçeğe açılan…

çizgili satırla da başlıyor yokluğun Yere saçılmış bir nar gibiyim, Her yanım Dağınık, her tanem, ayrı bir semtin de ömrümün, Ama sen bir tanem, ama sen çok uzaktasın.. Bir gün…

Zaman, çevik bir akrep gibi durmadan zehirliyor bütün mutlu anları, Sense, küçük gülüşlerini yüzünde saklayan bir anne gibisin, ifadesiz… Korumacı… Bütün kirli gözlerden uzak, ücra bir köşede, Doğru zamanı, gerçek…

Bana değil bu mevsim; Olduğun şehirlerin sıcaklığına göçüyorum hiç gündüz görmeyen günlerin içinden İnsanları olmayan memleketler Desin sen Denizleri olmayan şehirler de ki balıklar gibisin Beyhude günlerin suni telaşlarında, kalabalıklar…

Gidenler, acımasızca el salladılar, bir geminin güvertesinden, iskelede kalan yalnızlık mahkumlarına, pervaneler, ıslak saçlarını kurulayan bir kadının, fön makinesi gibi istekli bir şekilde çalışıp, uzaklaşmaya başladığında gidenlerin cılız esintilerde hırpalanan…

Ölü limanlar, yorgun kayık cenazeleri ve yok olmaya yüz tutmuş batık gemi hikayeleri var içimde, Bulanık, dalgalı bir rüya gördüklerim ve göremediklerim, Bir ayağım iskelenin çürük tahtasına emanet, öteki dizine…

Beni aramışsın dün gece Bir okyanus kıyısın da görmüşler kirpiklerini Almış başını, bir berduş, bir serseri gibi tüm ayaklarını dolaşmış sokaklar Bir ağacın saçların dan sarkan, küçük, kırık bir ışığım…

Yıldızlar doluydu ağzının içi Bir susmanın ışığın da yıldızlarla doluydu Öpsem ağzını en güzel yıldızın dan Öpsem… Dilim, dişim, dudağım, ağzım dan dökülürdü Gözlerin, ışıklı ayların bulutlar ardına gizlenmiş hüznü…

Liman da kalan, el sallamaları gibiyim giden gemilerin, Lacivert hüzünlerim var, Lacivert göz yaşlarım, Ve lacivert dalga köpüklerim Giden her gemi gibi, senin de ardın dönük lacivert Limana Gidiyorsun, gidermiş…