Ve sen herkesten, her şeyden birkaç parça daha özelsin Kimsede duyamadığım ses tonun Görülmeyi bekleyen kirpiklerin Karıştırılmaya müsait saçların Kokumu içine çekebilmeyi uman burnun Ellerimde huzur bulduğuna inandırdığın ellerin Duvağımı…

Komşuyuz kurda kuşa örümceğe. Bilir misin? Bilir misin? Toprağın her zerresinde bin yürek çarpar. Bir yürek gelir konar pencereye. Bir yürek kanatlanır uçar. Komşuyuz elmadaki kurda, çiçekteki arıya. Bilir misin?…

Sanki bir adım daha atsak Kavuşacağız özgürlüğe Bir adım daha atsak Ulaşacağız umutlara Sanki bir söz daha söylesek Anlaşacağız ortada Bir söz daha söylesek Varacağız doğruya Sanki bir kere daha…

Şimdi bana sustuğum kadar yalnızlık verin Bir yaz güneşi olsun gülen gamzelerinde Şimdi bana sustuğum kadar kimsesizlik verin. İşte ellerim; yeni bir günü daha boyama çabasında şafağa Bir kumrunun ilk…

Bir eylül  fırtınası içimde Solan her bir yaprakta seni anımsamak Olsa  olsa  delilik bu Ki sen de bilirsin ben yalnız sana deliyim Ve yalnız  gülüşünle yeşeririm

Sabah deryaları oltada balık, somurtkan Güneş gardiyan olmuş üstümüzde Gördüğümüz her rüya ve yahut kâbus bir ışık Gün insan eker tohumlarınca Sesine yozlaşmış tramvay sesleri Yalnız ve usulca Ey anıların…

Yürek kör, duygu sağır Ebem kuşağını bulup altından geçse, Dileği tutsa NE FAYDA İş işten geçmiş, açılmaz artık, Kilidi kayıp, bulsa NE FAYDA Söz küsmüş, dil susmuş, Parçalanan yüreği onarsa…

‘Bugün, bir şey oldu. nihayetinde kendi özüme vardığımda, kırdığım kabuklarımı bana geri batırmasınlar.”   bu şiir,  Kadıköy sınırlarına yakın bir kafenin diplerinde yazıldı.   Uyuduk ama Büyümedik   gideceğiz oğlum…

Ne yürek varmış sende Kaç sevda barındırdın O küçücük kalbine ne yalanlar sığdırdın O’na verdiklerini benden almamışmıydın Sana sevmeyi öğreten bendim.. Kaç bakış saplanmıştı kalbime gözlerinden Kaç defa koparmıştın aşkını…

Açılıyor şimdi zihnim Bilinmezlik kapısının ardındaki buhrana Yaratılış ve yok oluşa Çürüyor tanrıların ruhları Aç gözlülükle yiyoruz birbirimizi Katiller sürüyorlar atlarını Yalnız dağa doğru Dağ ağlıyor kara bulutlar üzerindeyken Biz…

Yazmak acıtmazdı ellerimi eskiden, Daha güzeldi anlamlarım. Şimdi kalemimin sivri dili, Harflerimi eziyor. Harf katili kalemim, artık. Senin beni öldürdüğün kadar, Kalemim harflerimi öldürüyor. Sen, bir aşkın katili, Ben, bir…