geceler uzundur, acımasız ve yalnızlığın sembolü.. geceye bir alacaklının dadanmadığı saatlerdeyiz. hislerin kurban edildiği, iç savaşın katil saatlerindeyiz. terk edilişlerin sokaklarda boy gösterdiği, parmakların laf anlatmaya çalışıp uyuşukluğa erdiği saatlerdeyiz.…

Felsefenin tahta bacaklarıyla Aşk meydanında alabileceği mesafedir Senle ben arasındaki patika.. Ve Sefa ile Merve kadar kutsal; Romeo ile Juliet kadar seküler. Ne zaman ki aşklaştık, aşık olmadık İşte o…

Kalabalık, Kayboluyor insan Uzaklaşmak istiyor Gecenin sessizliğine Kendini dinlemek istiyor…   Karanlık açıyor ellerini Konuş der gibi… Duvarlar dile geliyor Dost misali Güneş doğuyor sabaha karşı, Aydınlık gönülleri sarıyor, Yürekler…

Kül tablamda gökyüzünün külleri İs is gülüşler.. duman oldu şimdi, Güneşin arta kalan izmariti… Gecenin koyusu Kabe’nin örtüsü Adımlarımdan gelen Yaprak hışırtısı Ellerimdeki yasemin kokusu.. Yazdıklarım çizdiklerim Söylediklerim ve diyemediklerim…

İnce belli bardağım. Erken baharım, bahçede kahvaltım… Boğazda kumpir kadar modern. ‘”Gözünün yağına yumurta kırayım” kadar yöresel. Yağdı yağacak… Benim farkımda mısın? Sabah-ı şerifim Darülmeselim Abesle iştigalim, Karineyi masumiyetim, otlu…

Sor bakalım Piraye’ye Nazım yokken ki ağrıyı Sor Kenan iline Yusuf’un nefsi için yırtılan gömleğe ne oldu? Züleyha dokundu mu nefsine? Sordun mu Sürreya’ya, Mirza’ya? Sordun mu neymiş iki elin…

Yandı mı cihan Türklük aşkıyla Sen titretebildin mi önünde cihanı içinde ki Kürşad ruhuyla. Yandı mı cihan Allah aşkıyla Sen ne yaptın yaymak için nizami alemi tüm dünyaya Hiç yanmadı…

Aklımda yankın var Adın gibi atıyor kalbim Duruyor her şey bu karanlık zamanda Bu oda kör,sen sağır Can ki artık demirden ağır