Ufak badelerin peşinden koşmayı sevmezdim, Mantığıma müstesna eylemlerden kaçınmayı kendime misyon bellemiştim. Kalın duvarları, labirentli yolları olan, asla teslim olmayacak bir zihin. Daima planları olan, analizlerini eksik etmeyip doğru tahlillere…

Düşünsene; Kendini kandırıyorsun, Kendini kandırmaya çalıştığını biliyorsun, İnanmaya çalıştıklarının aslında değersiz olduğunun farkındasın, Ayırdında olduğun şeylerden ötürü tereddütler içerisinde kıvranıyorsun, Gelecek diye zırvalayıp, planlar yapmaktan korkuyor ve kozunu yanlış kişilerden…

Haliyle uzun zaman alıyor silmek imgelerini, izlerini, tesirini, Silkip atmak kırıntıları üzerinizden, Sivri parçalara basmadan pasajı geçebilmek. Öznesi nezdinde kendini değersizleştirmeye meyyal olduğu vakit, işte o zaman, Bir çizgi beliriyor,…

Ne kadar da kolay değil mi? Gözünü kapayıp bulunmaktan zevk almadığın ortamlara dalmak. Günü geçiştirmek için her şeye zarar gelmez edasıyla yaklaşmak. Düşünmeden, taşınmadan, umarsızca, Tedricen değil; aniden unutmayı seçmek.…

Aramızda yeni misaklara yer yok, Sen gönlümün topraklarında bir yabancısın artık. Ardı ardına, müselsel ilerleyen çığlıklara gebe hallere yer yok, Peşini bıraktığım yılların hüznünü üstüne çalmış, Yedi diyara taşıyor ve…

İki kayıp var şehrin sokaklarında, Kaybolmaktan korkup durumun farkında olmayan. Yollarının kesişmesinden korkan bir taraf, tarafsızın karşısında. Biri metruk, biri müzmin düşüncelerde kendi çerçevesinde. Nobranlıktan kime fayda gelmiş bu vakte…

Küçük bir komün, Yeni geldin, karşılaşıyorsun. Ruh hali her zamankinden farklı. Neşeli ama yine de; Kötü bir başlangıç, boşverdin. Kısa bir tur, ardından bir parça medeniyet. Terkedilmiş bir deniz kenarı,…

Gidenin ardından bakmak istemedi, Yeryüzündeki yıldızlar misali düşmüş, yorgun ve bitap. Gökyüzü çalınmış yüzüne, rüzgarın asiliğini benliğinde muhteva ediyor. Hataları sinmiş üstüne, bu yüzden; misafir kalacak gittiği her sinede. Zayıf…

Yapma, Bilmediğin ve bilemeyeceğin kavramlar hakkında nutuk çekme bana. Kolayına geliyor, Kendini kaçırdığın kumdan kaleden pervasızca atmalar. Sen, aldanmaların hasını yaşayanlardansın, Bari bu sefer, Ketum ol, sık dişini, masal anlatma…

Kafamı dost gibi görünen yastığa gömüp, Geçmesini umuyorum, her gün, yeniden. Göz açıp-kapayıncaya kadar gitmiyormuş, onu anladım. Her karanlığa girip aydınlığa uyanma deneyimi sonrası, Daha kuvvetli geliyor, oracıkta duruyor, dimdik.…

Bir zaman ki; bittiğin Hayret etti: Yorgun şövalyeler ile bozacı geçinenler Emsalsiz ve tek elden gelen, Ağız birliği etmiş silüetler birliğin, -Bir de bunu deneyeyim- Tutmadığında teorin, havale hazır, kapıda…

Yarım insan genişliğindeki kaldırımlarda, Gereksiz samimiyet ürünleri imal ediyoruz. Omzumuza çarpan, Sırtımıza dokunan, Tebessümden noksan, Yılların yabancıları geçiyor ardı sıra… Yıllanmış yalnızlar yaparken veda seremonisini; Gönüllerde buruk acı, gözlerde yorgun…

Yakın geçmişin üzerine yalan tabanlı ilişkiler, Üzerlerine gelen karabulutlar ile beraber, Birinin gölgesi, zihnindeki hayaleti ve flulaşmaya yüz tutmuş silik silüeti… Son demlerinde kayboluşunun ardından. Masumları incitmeye değer miydi? Başrolü…