Herkesin içinde bir yerler de küçücük de olsa kırılan veya var olan umut / umutlar vardır. Var olan umudu öldürmekte yaşatmakta bizim elimizde, zihnimizde, düşüncelerimizde. Kimin umudu bu metinde ne görevinde ise ona göre hareket etmeli ki gerçekleri görebilsin...

Yokluğunu kabullenmedim ben kimsenin bu kadar Yokluğunun bile bir varlığı var bende Sevdiğini umut etmek var, gözyaşları var Sarılıp uyumaları özlemek var Basitleştiremiyorum ki seni İçtiğindeki gülümsemelerini Hoş kimseye de…

12 Ocak 1905’te İstanbul Kadıköy’de doğan ”Hüseyin Nihâl Atsız”, baba tarafından Gümüşhaneye bağlı Torul kazasının Midi köyünde ki Çiftçioğulları ailesine, anne tarafından ise Trabzon’un Kadıoğulları ailesine mensuptur. Deniz güverte Binbaşılığı…

Onu değil de, o yanındayken ki halini özler en çok insan .. O mutluluğunu, o samimi gülümsemesini, o kıpır kıpır içini. O değil de onunla birlikteyken ki heyecanını özler en…

Yağmur yağıyor, ben sokakta yürüyorum. Ellerim cebimde, kirpiklerimin ucundan damlıyor su taneleri. Yağmur yağıyor. Günahkar yüzleri temizlemek ister gibi, büyük bir azimle. Sokağı aydınlatmaya yetmeyen lambalar eşlik ediyor bana. Ara…

İşte terkediyorum şehrimi. Umutlarımı, anılarımı, hayallerimi. Şehrin çıkışında durup arkama dönüyorum. Şehre son bir kez bakmak için. Rüzgardan sallanan ağaçlar, elveda der gibi sağa sola yatıyor. Kapalı hava ruh halimi…

https://twitter.com/EdebiyatRuhlu